Ο Παναγιώτης, ένας νέος Τρικαλινός που χρησιμοποιεί καθημερινά το ποδήλατό του, εκφράζει την απογοήτευσή του για την κατάσταση της «ποδηλατούπολης» και τα νέα πρόστιμα που επιβάλλονται στους ποδηλάτες. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί προσωπική του άποψη καθώς και αγανάκτηση πολλών συμπολιτών μας.

Από την «ποδηλατούπολη» στην απογοήτευση

Η κάποτε «ποδηλατούπολη» των Τρικάλων έχει μετατραπεί σε παγίδα για όσους επιλέγουν το πιο οικονομικό και οικολογικό μέσο μετακίνησης. Οι νέες ρυθμίσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας φέρνουν βαριά πρόστιμα, την ώρα που οι ποδηλατόδρομοι καταλήγουν σε εμπόδια και λακκούβες, και οι πεζόδρομοι, όπου για χρόνια συνυπήρχαν ποδηλάτες και πεζοί, μετατρέπονται σε «απαγορευμένες ζώνες».

Πρόστιμα 40 ευρώ για κίνηση σε πεζόδρομο, 80 για εκτός ποδηλατόδρομου, 150 για χρήση κινητού και έως 700 ευρώ για παραβίαση κόκκινου φωτεινού σηματοδότη, σε μια πόλη χωρίς ούτε μία πραγματικά ασφαλή διαδρομή. Οι έλεγχοι εντείνονται, λες και οι ποδηλάτες είναι το πρόβλημα της κυκλοφορίας.

Ο εργαζόμενος που επιλέγει το ποδήλατο για να εξοικονομήσει λίγα ευρώ τιμωρείται με πρόστιμα που ισοδυναμούν με το μεροκάματό του. Και στους δρόμους, όπου τα αυτοκίνητα δεν σέβονται τους ποδηλάτες, τα ατυχήματα είναι καθημερινά. Οι λακκούβες και οι κακοτεχνίες παραμένουν, κάνοντας την πόλη επικίνδυνη για όλους.

Μια πολιτική που ευνοεί την εξάρτηση;

Πίσω από όλα αυτά φαίνεται να κρύβεται μια λογική εξάρτησης από το αυτοκίνητο: καύσιμα, ασφάλειες, φόροι. Υπάρχουν επιδοτήσεις για ηλεκτρικά οχήματα, αλλά κανένα κίνητρο για τους ποδηλάτες, παρότι το ποδήλατο είναι το πιο πράσινο και προσιτό μέσο μετακίνησης.

Ίσως η ουσία να βρίσκεται αλλού: στα έσοδα από τα πρόστιμα και στα συμφέροντα που εξυπηρετούνται όταν ο πολίτης αφήνει το ποδήλατο και επιστρέφει στο αυτοκίνητο.